18

Jezus ,volkomen God, volkomen mens door: Gerard Feller © Een uitgave van : gezondenweldoen.nl

gehad en ontwikkeld om zo aan de ‘spits’ van de mensheid te staan. En toch, al deze zaken be-treffen slechts de ‘voorhof’ van Zijn persoonlijkheid. Als we het hart, de geest van de Here Jezus analyseren wordt onze aanbid-ding voor Hem nog groter. In een volgend artikel (Het reine hart van Jezus) hopen we hier (D.V.) aandacht aan te schenken.

Jezus, God die mens geworden is.(4)

Jezus en de BIJBEL

Wat wij noemen ‘het oude testament’ was voor Jezus de Bijbel. Hij leefde in de oudtes-tamentische geschiedenis. In Zijn onderwijs heeft Hij verwe-zen naar Kaïn, Abel, Noach, de zondvloed, Abraham, Lot, Elia, Naäman, Jona, Zacheria en nog veel meer (Matt. 6:29; 12:3 vv, 40,42; 23:35; Luk. 4:25,27; 17: 26,29; Joh. 8:40). Oudtestamen-tische gebeden en verzuchtingen werden door Hem uitgesproken in Gethsemane en aan het kruis (Ps. 43:5 (Matt. 26:38); Ps. 6:4, 42: 6 (Joh. 12:27); Ps. 22:2 (Matt. 27:46); Ps. 31:6 (Luk. 23:46)). Jezus was met iedere letter van de Bijbel vertrouwd, zelfs tot in de kleinste bijzonderheden, en

op een manier die we ons nau-welijks voor kunnen stellen.

Dit komt onder andere tot uiting door allerlei toespelingen die Hij vaak deed en die bewezen OPdat Hij in de gedachtewereld van het oude testament leefde.

We zien dat als Hij in Joh .18:11; Matt. 26:39 spreekt over de drinkbeker drinken (zie Jes. 51:17) ; over het roepen van de stenen in Luk. 19:40 (zie Hab. 2:11); over het weggaan van de werkers der ongerechtigheid in Matt. 7:23 (zie Ps. 6:9) of van het

zien van de raven in Luk. 12: 24 (zie Ps. 147:9) of van het ver-woesten van de tempel in Matt. 23:38 (zie Ps. 69:26; Jer. 22:5); of van de houding van het volk Israël tegenover Hem in Matt. 23: 39 (zie Ps. 118:26); het be-dekt worden door de bergen in Luk. 23:30 (zie Hos. 10:8); of het treden op slangen in Luk. 10:19 (zie Ps. 91:13).

Verder spreekt Hij in Luk. 8:10 over het niet-zien van zienden (zie Jes. 6:9 vv) of over het ver-hoogd worden van Kapernaum tot aan de hemel in Luk. 10:15 (zie Jes. 14: 13 vv); over het verheffen van de zoon tegen de vader in Luk. 12: 53 (zie Micha 7:6) of over het opstaan van het ene koninkrijk tegen het andere in Luk. 21 :10 (zie Jer. 19:2).

Op nog veel meer plaatsen heeft Jezus door zinspelingen, zin-wijzigingen en uitdrukkingen blijk gegeven van een onuitput-telijke bijbelkennis. Toch is dit vertrouwd worden met de Bijbel niet zo gemakkelijk als in onze tijd waarin de Bijbel vrij en digitaal toegankelijk is. Hij kon alléén in de synagoge toegang tot de boekrollen krijgen om ze te lezen.

We lezen veel van het alleen zijn van Jezus, maar nooit van het alleen zijn om te lezen. Daarom moet de bijbelstudie vooral plaatsgevonden hebben vóórdat Hij in de openbaar-heid trad. Daarna, na het zaaien en strijden, moet Jezus vooral geleefd hebben door het tevoren verworven woord uit zijn her-innering. Tegenwoordig praat men nogal laatdunkend over van buiten leren, maar Jezus moet ongetwijfeld veel van buiten ge-leerd hebben en Zijn geheugen

geoefend om het weer te kunnen gebruiken in de eenzame dagen van de verzoeking in de woestijn of in de woelige tijd en strijd in Jeruzalem.

Niet in de laatste plaats in Zijn laatste dagen en uren, tot aan het kruis! Het was een in goede dagen bijeengebrachte schat, die Hem in moeilijke dagen tot brood, water, schuld en zwaard diende. Jezus’ positie tegenover de Bijbel, was een geheel andere dan die van de Joden vóór die tijd. Voor de Palestijnse Joden was de Bijbel een verzameling van geldende uitspraken, die geleerde rabbijnen moesten uitwerken.

Voor de Alexandrijnse Joden, was de Bijbel een verzameling van geheime kennis, waarin ze hun eigen wijsbegeerte konden inleggen. Jezus vond God in de Bijbel, en als Hij de Bijbel las, communiceerde Hij met Zijn Vader. Voor Jezus was de Bijbel dagelijks ‘voedsel’. Hij leefde van ieder woord. Hij las de Bijbel met een grote oplettendheid, zeker ook om het getuigenis van God over Zichzelf. Hij wist dat Hij Zijn kennis voor een groot deel aan dit boek dankte, omdat de wil van God hierin geopen-baard is, en dat God talloze malen tot Hem gesproken had door dit boek.

Daarom had Hij veel eerbied voor de Bijbel. Naast gebed was de Bijbel het element van Zijn geestelijk leven, waaruit stromen van leven voortkwamen. Hij voedde voortdurend Zijn ge-dachteleven en gevoelens hier-mee en beleefde de gemeenschap met God.