11

Jezus ,volkomen God, volkomen mens door: Gerard Feller © Een uitgave van : gezondenweldoen.nl

26:30). Pascal laat ergens God tot de mensen zeggen: “Jullie zouden Mij niet zoeken als jullie Me niet al gevonden hadden”. Jezus leefde in innige gemeen-schap met de Vader, op een zodanige manier dat Hij Hem overal hoorde. Dat alleen was al belangrijk in Zijn gebed, als een noodzakelijk antwoord op een bestendige manier hardop lief te hebben. En dat alles op een zodanige toon van innigste ver-trouwelijkheid, zoals nog nooit bestaan heeft in de wereld. Wel had men God als Israëls Vader aangeduid en een ‘Onze Vader’ was ook wel eens gebeden (Jes. 63:16), maar Vader in de zin van mijn Vader (ABBA, Vader), dat had niemand nog durven zeg-gen...

Bidden en ontvangen

Bidden betekende bij Jezus ook ontvangen. Jezus had de stellige overtuiging dat men, door te bidden met God, veel van Hem kon ontvangen (Luc. 18:3 vv). Jezus bad soms voor bepaalde omstandigheden, bijvoorbeeld dat hun vlucht niet in de winter of op de sabbat zou zijn (Matt. 24:20). Hij wist dat God, die het oor geplant had, zou horen (Ps. 94:9). Zo was gebed ook een gehoorde schreeuw om hulp en een zich laten troosten met een liefde die alle verstand te boven gaat. En toch heeft Hij voor Zichzelf nooit op deze manier gebeden, behalve dan in Ge-thsemane, maar dan ook onder voorbehoud (Matt. 26:39).

Overigens verzekerde Hij een aantal verzen verder dat het voor Hem wel mogelijk was. “Of meent gij dat ik Mijn Vader niet kan aanroepen en Hij Mij ter-stond meer dan twaalf legioenen

engelen zal sturen?”. Hij kon het wel, maar deed het niet. Bij Hem ging het ontvangen in het gebed veelmeer om de inwendige be-hoeften van Zijn ziel. Hij zocht niet in de eerste plaats de gaven, maar de Gever. Jezus heeft altijd bij de gaven van God Zichzelf gegeven. In zulke gebedsuren zalfde God Hem met de Heilige Geest. Zo groeide Hij geeste-lijk van kindsbeen aan op (Luc. 2:40,52), verenigd met de Vader. Het was het gebed waardoor Gods Zoon gesterkt werd in de uren waarin Hij de eenheid met de Vader hoe langer hoe sterker voelde.

Hier ligt de eigenlijke bron van Zijn geestelijke kracht. Zijn bid-den was een handelen, een gees-telijk werken. Door dit contact met de Vader wist Hij op beslis-sende momenten welke weg Hij in moest slaan. Zijn geest was te allen tijde gewillig. In het gebed werd Hij ook heer over Zijn ove-rigens zondeloze zwakheid van het vlees. In de uren van verzoe-king bad Hij des te dringender en aanhoudender om Zijn onge-schonden ziel te bewaren (Matt. 27: 46; Joh. 6:15). De werkzaam-ste van alle mensen is hij die de grootste bidder is.

Gebed als offer

Naast liefhebben en ontvangen betekende bidden voor Jezus ook offeren. In het gebed of-ferde Jezus Zijn eigen wil. Ja, in het gebed verklaarde Hij Zich bereid om Zelf offer te zijn. Aan de eerste lijdensaankondiging ging bijvoorbeeld een gebed in eenzaamheid vooraf (Luc. 9:18). Na de spijziging van de vijfdui-zend bedacht Jezus dat Zijn werk op dat moment weinig vrucht droeg en dacht Hij aan het nabij-

komende kruis. In die omstan-digheden trok Hij zich terug en offerde Zichzelf weer op (Joh. 6:15). In het belangrijkste deel van het hogepriesterlijke gebed bad Hij: “Vader, de ure is geko-men, verheerlijk Uw Zoon” (Joh. 17:1,5), met andere woorden:

“Vader, hier hebt Gij Mij” (Joh. 12:27 vv). Bidden was hier voor Jezus niets anders dan Zichzelf offeren. Tot op dat moment heeft Jezus wel van dit offer geweten, maar nu komt het er ook op aan om het te brengen. Onder Gethsemane’s olijfbomen ‘stierf’ Hij de eerste keer. Je zou ook kunnen zeggen: Toen Jezus voor de eerste keer in het water knielde en Zich naast zondaars stelde (Luc. 3:21), heeft Hij Zich biddend tot het dragen van de zonde beschikbaar gesteld (Joh. 1:29). Jezus wist allang wie Hem verraden zou (Joh. 6:64,70), maar Hij heeft Zelf niets onder-nomen om Judas tegen te hou-den. Bij Jezus was in die zin het bidden het zwaarste werk voor een mens.

En dan begrijpen we ook dat na deze gebeden, tot driemaal toe, een verheerlijking van Jezus door God het gevolg was: na-melijk bij de doop, bij de ver-heerlijking op de berg, en ten dage van de intocht in Jeruzalem (Luc. 3:21 vv; 9:29 vv en Joh. 12:28). Wie beseft niet dat Jezus in alle opzichten een voorbeeld is geweest voor het echte bid-den? Hoeveel kan Hij ons niet leren op het gebied van zelfver-loochening? En toch zouden we Hem tekort doen als we Hem alleen als een voorbeeld zouden zien. Hij was geheel anders, en wij kunnen niet zo maar in Zijn voetstappen wandelen.