10

Jezus ,volkomen God, volkomen mens door: Gerard Feller © Een uitgave van : gezondenweldoen.nl

het bidden bestemd was nam Hij nooit iets af.

Nooit heeft iemand een dergelijk evenwichtig bestaan geleefd wat betreft de geestelijke balans van geven en nemen, een geregeld ‘ademen’ tussen zelfovergave en zelfhandhaving. Als de wereld op Hem aandrong door verlok-kende verzoeking (Matt. 4; Joh 6:15) of door haar druk (Luc. 9:29,22) of zelfs door het vele werken met zijn onrust (Marc. 1:35,34 Luc. 5:16,15), iedere keer krijgen we het idee dat Zijn ge-bedsleven nog intenser werd.

Het was telkens weer het be-vestigen van het contact met de Vader, dat de wereld probeerde los te koppelen. In die tijd was de ingetogenheid van Jezus’ gebedsleven niet gewoon. Men bad het liefste daar waar anderen konden zien dat men bad, bij-voorbeeld op de hoeken van de straten of in de synagoge (Matt. 6:5). Jezus verwees de bidder naar de ‘binnenkamer’, zelden bad Hij in het openbaar.

Vaak zond Hij het volk weg én Zijn discipelen (Matt. 6:45; 14:32), soms klom Hij omhoog naar een bergtop (Marc. 6:46) of ging Hij naar een eenzame plaats (Marc. 1:35), vaak in de nacht (Luc. 6:12) of als anderen sliepen (Marc. 1:35; Luc. 4:42).Van Jezus kunnen we leren dat een mens bij het bidden geen toeschouwers nodig heeft (Matt. 6:6). Tegenwoordig zijn er veel gelovigen die neerkijken op het formuliergebed en alleen het ‘vrije’ gebed verkiezen.

Luther kende gebeden van buiten, die hij steeds op een bewuste, gemeende manier kon

uitspreken. Jezus heeft zelfs nog aan het kruis gebeden uit de psalmenbundel (Ps, 22:2). Jezus bad veel hardop (Matt. 26:39).

Vanuit het hart, door de mond uitgesproken. Soms bad Jezus hardop, zodat anderen het kon-den horen (Joh. 11:42; 17:13). Van Jezus lezen we steeds dat Hij bij het bidden Zijn ogen ophief (Joh. 11:41; 17:1) of hoe Hij op-keek naar de hemel (Marc. 6:41; 7:34). Bij het breken van het brood sprak Hij het dankgebed uit met Zijn ogen naar de hemel gericht (Matt. 14:9). Jezus had geen hekel aan een vaste uitwen-dige vorm van bidden. Het zal ook niet voor het eerst geweest zijn dat Hij biddend op de grond gelegen heeft toen Hij dit deed in Gethsemane (Matt. 26:39).

Het dankzeggen voor het brood was voor Hem zo’n vaste ge-woonte dat de Emmaüsgangers hem daaraan herkenden ( Luc. 24:35). Nooit is het uitwendige echter zo belangrijk dat Hij het Zijn discipelen voorschrijft. Hij klom graag een berg op om te bidden maar Hij wist dat Gods aanbidding aan geen berg gebonden is (Joh. 4:21). Hoe-wel Hij biddend opkeek naar de hemel, heeft Hij nooit enig gebaar, zoals bij Mohammed of de joden, verplicht gesteld bij het bidden. Driemaal knielde Hij in de nacht van het verraad neer, maar Hij heeft nooit iets over de maat van het bidden zelfs maar aanbevolen.

Zo wilde Hij zelfs de schijn vermijden dat uiterlijke zaken belangrijk zijn bij het bidden. Zijn dagelijks werk werd door gebed gedragen. Vroeg in de morgen en in de avond knielde Hij voor de Vader. Aan tafel

vouwde Hij Zijn handen en bij sommige genezingen zag Hij op naar de Almachtige. Soms waren de kortste gebeden de vurigste. Maar laten we proberen wat die-per in de geest van Zijn gebeden door te dringen.

In de eerste plaats betekent bidden voor Jezus: liefhebben. Hoeveel vóórbedes bevonden zich niet in Zijn gebeden? Lees maar eens het hogepriesterlijke gebed in Joh. 17. Hoe weinig gebed voor Zichzelf en hoeveel vurige vóórbeden? Denk ook eens aan Zijn gebeden voor de mensen die Hem beledigden en vervolgden! (Matt. 5:44). Ja, Hij bad zelfs voor degene die Hem kruisigden (Luc. 23:34). Maar zeker ook toonde Hij hardop

Zijn liefde voor de Vader. Zijn gebed sprak ook van een bid-dende nood, maar vóór alles van biddende liefde. Niet een ‘Uti Deo’, een gebruik maken van God, was het belangrijkste, maar veel meer het ‘frui Deo’, het genieten van God. Hij wilde Zich in Zijn God verheugen. En des te donkerder de wereld voor Hem werd, des te feller de liefde voor de Vader zich openbaarde: “Uw naam worde geheiligd, Uw Koninkrijk kome” (Matt. 6:9); het ging in de eerste plaats om Gods eer. Hij kon voor alles lofprijzend dankzeggen, ook bidden voor de kinderen (Matt. 11:25).

Lofprijzen is immers het over-stromen van een door liefde en bewondering gevuld hart. Volgens de leer van de rabbijnen is Hizkia niet Messias gewor-den, omdat hij na de redding uit Sanheribs hand geen lofzang bad. Jezus begon Zijn tocht naar het kruis met een lofzang (Matt.