26

Jezus ,volkomen God, volkomen mens door: Gerard Feller © Een uitgave van : gezondenweldoen.nl

sprak.

Tot niemand zei Hij te veel of te weinig, in elke bijzondere toe-stand of stemming of denkwijze sprak Zijn bijzondere liefde. De maatstaf voor Zijn spreken was nooit Hij zelf, nooit Zijn eigen weten, maar steeds de mens die voor Hem stond. Aan diens ver-mogen om dingen te begrijpen paste Hij Zijn manier van spre-ken aan (Joh. 3:12). Veel van de dingen die de zijnen toch zou-den moeten weten, hield Hij in het begin vaak achter, zoals Zijn taak als Messias en de noodzake-lijkheid van Zijn lijden.

Zelfs nog aan de avond vóór Zijn dood verzweeg Zijn liefde veel, omdat de zijnen te zwak waren om het te verdragen (Joh. 16:12). Anderzijds was Hij nooit te moe het onbegrepene, zo veel als nodig is, te herhalen, en vaak ook in vaste gelijke formules te communiceren (Matt. 16:21; 17:22; 20:18), zodat, als de tijd rijp was, ze het eindelijk zouden begrijpen. Ook het feit dat Jezus vaak het loon benadrukte, is niet anders te zien dan het neerbui-gen naar de zwakken. Voor

Zichzelf speelde de gedachte aan loon geen belangrijke rol. Spot, ironie en satire was niet in Zijn spreken te beluisteren. Dit in tegenstelling tot Elia die de Baäl-priesters bespotte (1 Kon. 18:27). Bij Jesaja vinden we soms een satire die liefdeloos is (Jes. 41:6 vv; 44:12-19; 58:5). Jezus was meester in ‘zonnige’ gelijkenis-sen. Hij kon soms een kant van iets sterk benadrukken zodat Zijn tegenstanders Hem vaak vonden overdrijven.

Het ging Jezus er vaak om dat

ze wakker werden, zonder gelijk weg te lopen

(Marc. 4:33). Zo sprak Hij zelfs in geheimenissen die in het begin voor de discipelen in grote lijnen vaak raadselen waren. Jezus hield van gelijkenissen. Door Zijn ogen was de geeste-lijke wereld open en ontbloot. Hij schilderde in zulke mooie bewoordingen waaruit veel liefde sprak.

Het volk bevond zich op het niveau van eerst zien, dan geloven. Daarom sprak er veel veraanschouwelijking in Zijn gelijkenissen. Hij liet Zich een belastingpenning aangeven (Matt. 22:19), Hij stelde een kind in het midden

(Matt. 18:2), Hij wees met de vinger naar de leliën van het veld. En verder op de vogels in de hemel (Matt. 6:26,28), op het vissersnet aan de oever van de zee (Matt. 13:47) en op de zaaier op diens akker (Matt. 13:3).

Hij gaf met deze voorbeelden aanschouwelijk onderwijs. Zijn discipelen moesten leren dat hij die de grootste wil zijn, de dienaar van allen moet zijn. Je-zus liet dit zien door een linnen doek te nemen en een waterbek-ken en ging hun voeten wassen (Joh. 13:14). Ze moesten weten dat Hij zou gaan sterven: het brood is een teken van Zijn li-chaam en Hij verbreekt het voor hun ogen (Matt. 26:26).

Ze moesten weten dat Hij voor hen zou sterven en daarom gaf Hij hun het brood opdat ze het zouden eten (Matt. 26:26). Ze moesten weten waar Hij zou blijven: Hij zou naar de Vader gaan die in de hemelen is, en

daarom verdween Hij voor hun ogen in de richting van de hemel (Hand. 1:9). Alle woorden over Zijn dood waren onbegrepen, maar hier heeft de liefde die zo sterk is, een middel gevonden dat het begrip van Zijn sterven voor de toekomst tot een zeker-heid maakte: voor u! De liefde buigt zich neer om begrijpelijk te zijn. De fijngevoeligheid van Jezus’ liefde

Bij de eetzaal van de Farizeeër Simon glipt een angstige vrouw naar binnen. Ze werpt zich aan Jezus’ voeten, ze bevochtigt Zijn voeten met haar tranen en droogt ze met haar haar, en zalft ze met dure zalf. Iedereen in de eetzaal minacht deze vrouw, maar Jezus behandelt haar met de grootst mogelijke tact. Hij spreekt niet tot haar, Hij ver-maant haar noch prijst Hij haar. Hij spreekt zachtmoedig over haar en vertelt Simon subtiel dat ook hij voor God schuldig is, al denkt hij tien maal beter te zijn dan die vrouw.

Jezus maakt haar daarna tot middelpunt en zegt: “Aan haar grote liefde zie Ik dat zij een groot zondares is”, maar direct daarna “… vergeven zijn haar vele zonden” (Luc. 7: 36-48). Aan de Jacobsbron ontmoet Hij een vrouw die niet veel beter is. Het verleden van deze vrouw staat Hem helder voor ogen (Joh. 4:18), Hij laat haar niet ge-lijk schrikken. Hij komt eerst tot Zijn doel langs een andere weg. Zo wordt bijvoorbeeld Petrus in plaats van terechtgewezen drie maal gevraagd: “Heb je me lief?” (Joh. 21:15; Matt. 26:33).

Bijna alleen door Zijn woorden te herhalen, wordt de twijfelaar