25

Jezus ,volkomen God, volkomen mens door: Gerard Feller © Een uitgave van : gezondenweldoen.nl

lijkheid. Macht corrumpeert, zegt men. Als er een persoon is die zich zou kunnen verhef-fen boven alle anderen dan was het wel Jezus, en toch leidde bij Hem die macht alleen maar tot dienstbaarheid. Veel bijbelse helden gebruikten hun macht soms ten dienste van henzelf, bij Jezus echter stond alle macht ten dienste van Zijn heilige liefde.

En zelfs in de laatste nacht heeft Hij niet toegelaten dat een mens door Zijn toedoen schade zou lijden (Luc. 22:51). Bij Zijn wonderen ging het meestal om genezingen, vooral omdat er bijna altijd in die zin een beroep op Hem gedaan werd. Maar Hij heeft ongevraagd ook vele andere wonderen gedaan: in de woestijn, bij de wonderbare spijziging, op het meer in de storm, bij gebrek aan wijn op de bruiloft, bij de dode in het huis der droefheid. Altijd weer was het Zijn liefde die Hem drong, omdat Hij hen wilde dienen.

De liefde beheerste Zijn won-deren.Een bijzonder aspect van Zijn liefde was het aanraken van zieken. In die tijd was een stomme meer een voorwerp van ontsteltenis dan van medelijden. Aristoteles, die toch vaak meer inzicht had dan andere mensen, zei: “De doofstommen zijn voor de ontwikkeling van de men-selijke beschaving ongeschikt”. Hoe dikwijls zijn zij die voor een doofstomme bij Jezus om gene-zing vragen eerst zijn pijnigers geweest! Daarom nam Hij hen terzijde (Marc. 7:33). In het Hebreeuws is een melaatse een door God ‘geslagene’.

Na zijn genezing zijn zoenof-fers nodig. Men stootte hen uit

om niet zelf onrein te worden, en daarbij kwam natuurlijk de gerechtvaardigde angst om zelf aangestoken te worden. Het was een warme zonnestraal van onverwachte liefde die deze mensen ervoeren, toen ze door Jezus werden aangeraakt, een onbezorgde en warme aanraking (Marc. 1:41). Het waren diepe en betekenisvolle aanrakingen die Jezus bij zieken deed.

We kunnen een klein beetje begrijpen wat een liefdevolle aanraking voor een blinde, die Jezus’ vriendelijk oog niet kon zien, betekende, net als bij een doofstomme. En wat ging er door de ouders van het dode dochtertje heen, toen Jezus de koude hand greep en het kind tot leven wekte (Marc. 5:41). In die dagen maakte het aanraken van een dode je voor het heilig-dom onrein.

Zijn liefde en Zijn profetieën

Behalve in de wonderen kwam de liefde van Jezus bij uitstek terug in Zijn profetieën. Waren het de oude profeten, die vaak ook door inspanning van hun eigen aanzien, met vlammende blik dreigende straffen verkon-digden, Jezus verkondigde het oordeel aan de stad die de pro-feten doodt, met tranen in Zijn ogen (Luc. 19:41).

Voor velen was dit een laatste woord van trouwe waarschu-wing. Ook de profetieën die Hij uitsprak naar Zijn leerlingen waren ingegeven door liefde. Waarom sprak Hij zo vaak tot hen over Zijn naderend lijden? Toch alleen hierom, opdat ze zich niet, als die tijd komt, onge-troost aan Hem aanstoot zouden

nemen.

Maar veel meer, Hij heeft het vooruit geweten, en nu komt het erop aan de betekenis en bedoe-ling daarvan te doorgronden opdat zij, wanneer het geschiedt, geloven dat Hij het is (Joh. 13:19). Hij had dezelfde moti-vatie als Hij sprakde val van de tempel. Zijn liefde zorgde ervoor dat ze toch maar op tijd voor het gevaar vluchtten (Marc. 13:14 vv). Of als Hij over Zijn weder-komst sprak, Zijn liefde hen op het hart drukte om getroost te leven en dat ze moesten waken

(Marc. 13: 28 vv, 23,33, 36 vv).

Ja, Zijn voorzeggingen wer-den zo tot een heel bijzondere zielzorg. Petrus blijft door Jezus’ voorspelling weliswaar niet voor zijn val bewaard (Matt. 26:34), maar hierna is een blik van Jezus ogen voldoende om hem van die verkeerde weg tot inkeer te brengen (Luc. 22:61). En Zijn discipelen die wegvluchtten wisten in ieder zeker dat ze weer verenigd zouden worden (Matt. 26:31 vv). Zo is elke voorzegging en profetie een ingeving van Zijn liefde geweest.

Jezus’ liefde en wel-sprekendheid

Of het nu tot de enkeling gericht was of tot de massa, uit zijn manier van communicatie sprak Zijn liefde. Tot Zijn discipelen sprak Hij als een liefdevolle leraar, tot het volk vriendelijk en tot de Farizeeën soms met een donderspeech. En wie Hem hoorde spreken tegen de Samari-taanse (Joh. 4) of tot de Farizeeër Simon (Luc. 7:30 vv) of tot de landvoogd Pilatus (Joh. 18 en 19) kon nauwelijks geloven dat het dezelfde persoon was die