24

Jezus ,volkomen God, volkomen mens door: Gerard Feller © Een uitgave van : gezondenweldoen.nl

God alleen was, veranderde in iemand die een uiterste liefde voor mensen had.

Nooit is de liefde alleen maar een opwelling geweest, nooit was zelfopoffering alleen het doel. Zijn liefde was een onbuigzame wil, daad en dienst. Het was een werkzame liefde van zelfopoffe-ring. De nacht wordt tot dag als Nicodemus komt (Joh. 3:2).

Moeheid werd ook vergeten om-wille van de Samaritaanse vrouw (Joh. 4: 6), soms moest zelfs Zijn behoefte aan eten en drin-ken wijken (Joh. 4:31 vv, Marc. 3: 20). Om zo voor anderen te leven is voor natuurlijke mensen onbegrijpelijk, daarom werd Jezus ook versleten als iemand buiten zinnen (Marc. 3:21). Zijn motief lag echter in God, daar lag Zijn anker. Een dergelijke liefde zonder voorbehoud en zonder een greintje zelfzucht was bij geen ander mens ooit gevonden.

Het was die Jezus die zei: “Een nieuw gebod geef Ik u, dat gij elkaar liefhebt, gelijk Ik u heb liefgehad (Joh. 13:34).

Maar ook op een andere manier gaf Hij dat gebod van de liefde nieuwe inhoud. In Rome kende men de uitdrukking: ‘Een mens is voor een onbekende een wolf’. En ook bij de Jood kende het begrip ‘de naaste’ zijn begrenzing bij de slagboom van de grenzen. Was de liefde tot zijn volksgeno-ten door de wet bewerkt, de Jood koesterde vaak haat tegenover de vreemdelinge. Jezus beant-woordde de vraag ‘Wie is mijn naaste?’, gesteld door de Fari-zeeën, met: ga niet na of iemand ‘verder’ van je af staat, maar maak iedere hulpbehoevende tot je naaste (Luc. 10:36).

Wat wij vaak alleen bereid zijn te doen in onze eigen kring, deed Jezus aan allen. In Joh. 10: 16 spreekt Jezus: “Ik heb nog andere schapen, die niet van deze stal zijn, ook die moet Ik verzorgen.” In de dagen van Jezus verloor de liefde haar begrenzing! De profeten waren vaak werkzaam tegenover het gehele volk, Jezus bleef ook, zelfs na Zijn opstanding, stilstaan bij de individuele mens. Hij had tijd voor iedereen, telkens lijkt het of Hij geen haast heeft, Hij bleef staan bij de bedelaar die Hem riep (Luc. 18:40). Ja, Hij deed moeite dat de doofstomme Hem zou verstaan (Marc. 7:33) en steeds ging Zijn liefde weer naar de hele wereld uit. Zo werd het ‘vaderoor’ en ‘vaderhart’ van God voor altijd geloofwaardig gemaakt. “De liefde gelooft alle dingen, zij hoopt alle dingen” zo verzekert Paulus ons in het be-roemde hooglied van de liefde.

Maar in welk opzicht heeft Pau-lus bij Jezus dit hopende geloof in de liefde waargenomen? Jezus heeft de mens in zeker opzicht hoog geacht en respect voor hen gehad, want Hij geloofde aan hun toekomst. Niet wat de mens is, maar dat wat hij moet worden, geeft hem aanzien. En daarom is het zo dat ieder mens, zelfs de kleine onaanzienlijke domme, dezelfde waarde heeft als een Michel Angelo of Beet-hoven. Ieder mens is van gelijke en hoge waarde. Zo geloofde Hij alle dingen en hoopte Hij alle dingen. Maar daarom kon Hij ook liefhebben en stierf Hij toch niet aan een gebroken hart.

Liefde en wonderen

Als we gaan kijken naar de wonderen van Jezus, dan wordt Zijn grote liefde overduidelijk. Waarom deed Jezus Zijn won-deren? Zonder twijfel deed Hij ze ook om mensen tot stilstaan te brengen en Zich hoorders te verschaffen. Waren er eenmaal toehoorders, dan was Hij wel eens bezorgd dat de tijd voor ge-nezing de tijd van het onderwijs in gevaar bracht (Matt. 9: 27-31, eerst genezing, dan een ver-bod om dit verder te vertellen). Johannes noemt deze wonderen ‘tekenen’ (Joh. 2:11; 20:30) om-dat de wonderen zinnebeelden zijn van wat er in het geestelijk leven gebeurde. Origenes heeft ooit gezegd dat de wonderen van Jezus hoog boven die van hei-dense wonderdoeners uitstaken, omdat het geen toverijen waren, maar steeds in dienst stonden van geestelijk en zedelijke doel-einden.

Anders gezegd: ze dienen Zijn liefde. Daarmee was het doen van wonderen op een geheel eigenaardige manier in het wezen van Zijn persoonlijkheid vervlochten. Hij genas en leerde, zo hebben de evangelisten zijn dagelijks werk beschreven (Matt. 4:23; 9:35; Luc. 5:15,17). De ellende van ziekte en zonde hebben veel verbindingen met elkaar; lichamelijke, psychische en geestelijke nood zijn niet te scheiden. Jezus heeft te allen tijde al die aspecten erkend. Hij was tegelijkertijd leraar en arts en in beide beroepen strekte de liefde zich het meeste uit naar de ‘minsten’.

En als Hij leerde en genas, straalde Hij een heerlijkheid uit die vol was van genade en heer-