9

Jezus ,volkomen God, volkomen mens door: Gerard Feller © Een uitgave van : gezondenweldoen.nl

Mij”. Dat bewustzijn heeft Hem nooit verlaten. Voor Zijn besef lag alles, de mens en de natuur, tot zelfs de mus op het dak, in Gods hand (Matt. 10:29). Hij was ervan overtuigd dat zelfs de haren op het hoofd door God geteld waren (Matt. 10:30). In dit vertrouwen in God groeide een sterk en moedig karakter, en een grote rust.

Voor Jezus was er werk én rust, in de door God verordende afwisseling. Net zoals de land-man die opstaat en gaat slapen, en het zaad, alleen gelaten, laat opwassen (Marc. 4:27), zo heeft Hij Zelf ook gehandeld in rustig vertrouwen, Dat God Zelf voor de oogst zorgt. Nooit werd Hij geschokt in Zijn geloofsvertrou-wen. Het laatste bewijs gaf Hij aan het kruis. Voor een mens valt het niet mee om vanuit een lijden naar God op te zien. Jezus heeft in het ultieme lijden geroepen: “Vader, in Uw han-den beveel ik Mijn geest” (Luc. 23:46). En zelfs op het moment dat God Hem scheen te verlaten, liet Jezus Hem niet los. Eli, Eli, Mijn God, Mijn God.

Met deze woorden klemde Hij Zich ook in het donkerste uur van Zijn leven nog met sterk vertrouwen aan de Vader vast (Matt. 27:46). Jezus zei tegen Zijn discipelen: “Vertrouwt op God en vertrouwt op Mij” (Joh. 14:1) en tegen Martha: “Je zult Gods grootheid zien als je dat gelooft” (Joh. 11:40 vv). Hij stelde het vertrouwen in Zijn persoon gelijk met het zien van goddelijke heerlijkheid. Verder zei Hij tegen Zijn discipelen, niet bezorgd te zijn als ze voor de menselijke rechter geleid zouden worden, omdat Hij belooft, dat

Hij Zelf hun de mond zou ope-nen en doen spreken, en hen zo wees op het vertrouwen in Hem (Luc. 21:14 vv).

Jezus is zo totaal anders dan andere mensen. Men krijgt bij Hem het gevoel dat alles wat Hij zegt over vertrouwen op God, gezegd wordt met het oog op anderen. Bij Zichzelf is dit vertrouwen gemengd met een aanzienlijke hoeveelheid zelf-vertrouwen. Je hoeft slechts de geschiedenis van de storm op het meer te lezen waarin Hij zich sterk en veilig voelt aan de zijde van God. Daarom is het ook niet vreemd als Hij in Joh. 10:18 zegt: “Niemand neemt Mijn leven, Ik geef het Zelf. Ik ben vrij om het te geven en om het weer aan te nemen, dat is de opdracht die Ik van de Vader gekregen heb”. Bij Jezus is de relatie met God veelmeer een ‘naast elkaar’ en toch ‘één met elkaar’, een groot raadsel.

Jezus’ gebedsleven

Net zoals ons bestaan afhan-kelijk is van het inademen van lucht, zo kon de ziel van Jezus slechts ‘ademhalen’ in de ge-meenschap met God. Zelfs mid-den in het drukste gewoel van Zijn leven, hoorde Zijn ‘geeste-lijk oor’ onophoudelijk wat de Vader Hem vertelde en zagen Zijn ‘geestelijke ogen’ voortdu-rend datgene wat de Vader Hem liet zien. Nooit trad Hij in zijn handelen buiten die eenheid met God naar buiten, want ook Zijn werken werden samen met God gedaan. Jezus had altijd een alerte geest, en had als geen ander ‘plotseling invallende gedachten’.

De vijgenboom, niet ver van de weg, die met zijn rijke blader-

tooi de hongerende ‘bedroog’, was voor Zijn opmerkzame ziel onmiddellijk het onderwerp van een ontroerende gelijkenis (Marc. 11:12 vv). Luther heeft een groot deel van zijn leven doorgebracht in contemplatie, in overpeinzing van geestelijke dingen, en kwam uiteindelijk tot de conclusie dat werken ook een manier was om God te dienen. Jezus heeft die tijd niet nodig ge-had. We moeten werken zolang het dag is; in de nacht die komt, kan niemand werken (Joh. 9:4). Nooit heeft Hij contemplatie als enige doel in het leven verheven.

Het werk verhinderde Hem soms te eten ( Marc. 3: 20). Door het werk zonk Hij soms uitgeput neer op het schip (Marc. 4:38).

Werken waren voor Hem Gods-dienst. Zo bleef Hij in het mid-den van de bewogenheid van het leven volkomen in de eenheid met de Vader; een alerte geest vol innerlijke ontferming in het midden van alle uiterlijkheid. Gods werken doen is nog wat anders dan rusten in de Vader. Jezus’ hele leven was een leven met God, bidden is echter nog veelmeer. In het bidden moet men geheel bij God zijn, want bidden is spreken met God.

Bij het bidden treedt de mens eerst in het heiligdom van de ge-meenschap met God binnen. Bid en werk, dat stond voor Jezus al-tijd vast, maar eerst het bidden. Zo was Hij in een bepaalde stad waar men Zijn hulp nodig had, maar Hij nam eerst tijd voor ge-bed (Luc. 5:15 vv). Het innigste meeleven brandde als een vuur in Zijn ziel (Matt. 9:36) en Hij wist dat Zijn werken spoedig tot een einde zouden komen (Joh. 9:4) maar van die tijd die voor